1927 de Dîyarbekir de ameyo dinya. Perwerdeyîya xo ya mîyanêne Dîyarbekir de qedîneno û bade cû Unîversîteya Anqare de Fakulteya Ziwan, Tarîx û Coxrafya de (DTCG) şaxê Felsefeyî de waneno. La hema ke wendakarê nê şaxî bîyo semedê fîkranê xo yê sîyasîyan ra çend hew tepîşyeno û erzîyeno hepis. Perwerdeyîya lîsansê xo nêeşkeno temam bikero. Badê ke heps ra vejîno Anqare de maneno û uca de ciwîyeno. Çend rojname, kovar û weşanxaneyan de karê teknîkî û nuştişî de xebetîno. 2yê Hezîrane 1991î de Anqare de dinyaya xo bedilnaya.

Bi tek kitabê xo: “Mi Hesretê To ver Qeydûbendî Kerdî Kehan”î edebîyatê Tirkî de bîyo namdar û heta nika no kitabê ey bîyo kitabanê ke tewr zaf ameyê çapkerdene ra yew. Şîîranê ey de kulturê Anatolî ra, kurdan ra, Dîyarbekir ra, cuyê merdimanê m ara, feqîrî ra, egîdî ra, neheqî ra, pêrodayîş ra, heskerdiş ra, nat û wetê cuye ra zaf nimuneyî estî. Şîîrê ey bi yew ahengeko berz û ziwanêko fesîh nusîyayê. Badê mergê Şaîrî 1992 de bi nameyê; “Cemal Sureya rê Nameyî” nameyê ey û dima zî 2003 de şîîranê eyê ke kitabê ey de ca nêdîyaybî ci, bi nameyê; “Welatê Min o Şahdamar” weşanîyayê. Şîîrê Ahmet Arifî verê cu açarnîyaybî lehçeya kurmanckî, bi na xebate ma êdî şînê bi lehçeya zazakî/kirdkî zî şîîranê ey biwanî.